De jongen klom de steile berghelling op. Zijn handen gevouwen op zijn gekromde rug met daartussen geklemd zijn ‘schat’. Op de top van de berg zag hij de oude wijze man zitten. De kleine jongen liep recht op hem af. “Kan ik iets voor je betekenen?”, vroeg de man, terwijl hij de jongen van top tot teen bekeek, waarop de jongen zei: “Wijze man, ik heb een voor mij persoonlijk belangrijke vraag voor u: wat ik hier achter mijn rug in mijn handen heb is dat dood of levend?” De wijze man keek hem indringend aan en zei: “Jongen, of dat wat jij koestert als jouw schat nu dood of levend is, dat is iets wat alleen jij bepaalt.”

Zoals vaker in september werd mijn agenda de afgelopen week gedomineerd door Sinterklaas. Voor wie het niet weet, is het misschien goed om te zeggen dat ik al vele jaren met veel passie en energie de rol van hoofdpiet mag vervullen. Het is mij dus zeker niet vreemd dat ik mij – gekleed in korte broek en T-shirt – met dit thema mag bezighouden. Helaas gooit ook voor ons Corona dit jaar roet in het eten. Een open publieksevenement organiseren voor 20.000 bezoekers in deze tijd absoluut onmogelijk. Dat begrijpt iedereen! Toch? En dus is deze week door mij en anderen veel gesproken en nagedacht over een alternatief. En die hebben wij gevonden! Voor mij persoonlijk voelde het enorm fijn om – ondanks de enorme teleurstelling vanwege het annuleren van de intocht – toch opnieuw zoveel energie en enthousiasme te ervaren. Ik word daar echt oprecht gelukkig van.

De reacties op de aankondiging van het alternatief via de (social) media deden echter mijn wenkbrauwen flink fronzen. Zonder enige schroom beweerden mensen dat wij het corona-virus slechts gebruikten als een excuus om een oer-Hollandse traditie definitief om zeep te helpen. En daar bleef het niet bij: wij (als organisatie) zouden bang zijn voor demonstraties, we zouden slap zijn en ruggengraatloos en een grote groep mensen sprak zich in harde bewoordingen – en zonder enige kennis van zaken – uit over hoe ongehoord het was dat er nu dik geld zou worden verdiend aan een feest dat is bedoeld voor de kinderen. Error in mijn hoofd! De energie en het enthousiasme van eerder op deze dag voelde ik zo mijn lijf weer uit stromen.

 

Op dat moment moest ik denken aan een verhaal van mijn tante. U moet weten dat mijn tante een internationaal gevierd verhalenvertelster is. Eindeloos veel van haar verhalen zijn de revue gepasseerd. Het verhaal over de jongen en ‘zijn schat’ is 1 van de vele verhalen, die mij altijd is bijgebleven. Het verhaal gaat over een jongen die een stenen vogel heeft met wie hij de grootste avonturen beleeft. De stenen vogel en hij zijn de allerbeste vrienden. De mensen in het dorp lachen hem uit en verklaren hem voor gek. Het maakt de jongen woest en wanhopig. Hoe harder hij schreeuwt, hoe harder de dorpelingen hem uitlachen, totdat 1 van hen zegt: “Vraag het de wijze oude man op de berg. Ook hij zal je zeggen dat je stomme vogel slechts een dood en waardeloos ding is.”  

 

Het antwoord van de wijze man heb ik u al verklapt: of het dood of levend is dat bepaal jij. Dit antwoord is voor mij zoveel zeggend: je hebt of bent wat je zelf wilt hebben of wie jij wilt zijn. Als u het mij vraagt dan zou ik willen dat wij als samenleving wat vaker zouden willen oordelen dat iets levend is. Ik geloof oprecht dat dit ons allemaal een hoop enthousiasme en positieve energie zou opleveren. Het zou de wereld waarin wij leven een stuk mooier maken.

Groet, Toine